სიცილის ფუნქცია ქართულ პროზაში (დავით კლდიაშვილის „სამანიშვილის დედინაცვალი“; პოლიკარპე კაკაბაძის „ყვარყვარე თუთაბერი“; ნოდარ დუმბაძის „მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი“)

აბსტრაქტი

სამაგისტრო ნაშრომის კვლევის მიზანია ქართულ სატირულ-იუმორისტულ ნარატივში სხვადასხვაგვარი სიცილის გამოყოფა, მისი ფუნქციისა და ესთეტიკური ღირებულებების აღნიშვნა. შევეცადეთ გამოგვეყო სხვადასხვა ავტორთან გამოვლენილი სიცილის თავისებურება, რომელიც მათ შემოქმედებით ნიჭზე და ეპოქალურ გამოწვევებზეა დამოკიდებული. სიცილს იმდენად დიდი როლი აქვს ადამიანთა ცხოვრებაში, რომ მხატვრული ნარატივის მთელი რიგი ჟანრები აგებულია მისი ესთეტიკური ზეგავლენით და წარმატებით იცვლება მისი ბუნება და ფუნქციები ანტიკურობიდან თანამედროვეობამდე. რასაც ადასტურებს როგორც მდიდარი მხატვრული ლიტერატურა, აგრეთვე მისი ბუნებისა და თავისებურებების ძიება ფილოსოფოსთა თუ კიდევ სხვადასხვა სპეციალისტების მხრიდან.

ზემოაღნიშნულს ადასტურებს საკვლევ მასალად აღებული მხატვრული ტექსტები: დავით კლდიაშვილის „სამანიშვილის დედინაცვალი“; პოლიკარპე კაკაბაძის „ყვარყვარე თუთაბერი“; ნოდარ დუმბაძის „მე, ბებია ილიკო და ილარიონი“; სამივე ნაწარმოებში გამოვლინდა სხვადასხვაგავარი სიცილი და შესაბამისად განსხვავებული კომიკური ხერხები გამოიყენა თითოეულმა ავტორმა. კვლევა ეფუძნება სიცილისა და კომიკურობის შესახებ ჩამოყალიბებულ თეორიებს, შემდეგ ავტორების მხრიდან: ზიგმუნდ ფროიდი, ანრი ბერგსოონი, ვლადიმერ პროპი, მიხეილ ბახტინი და სხვ. სტრუქტურული თვალსაზრისით ნაშრომი ოთხი თავისაგან შედგება: 1. სიცილის ესთეტიკური ბუნების თეორიულ-ისტორიული მიმოხილვა; 2. ცრემლნარევი სიცილის ესთეტიკა დავით კლდიაშვილის „სამანიშვილის დედინაცვალში“; 3.

კარნავალური სიცილი პოლიკარპე კაკაბაძის „ყვარყვარე თუთაბერში“; 4. სიცილის პირველსაწყისი ბუნების დაბრუნება ნოდარ დუმბაძის „მე, ბებია, ილიკო და ილარიონში“;

სრული ტექსტი: PDF, 90 გვერდი. ნაშრომის გახსნა

ამ ნაშრომის აბსტრაქტი და სრული ტექსტი ხელმისაწვდომია OpenScience.ge-ზე: openscience.ge/handle/1/642